Nestas que quedamos cun amigo pra levalo de paseo no Peixiño (grande cousa esta de poder fachendear ante os amigos daquilo do que te sentes orgulloso) e nos atopamos con que na última singradura por Muros partíralle a percha. Vale que a cana de bambú xa era veterana, pero non deixa de ser un chasco.
Como o importante na vida é saber mirar cara adiante, a busca dunha solución chegou con outra cana de bambú que estaba na reserva. Así que lle tomamos a medida á vella, cortamos a nova con sofisticadas ferramentas e mirando certas fendeduras que a percorrían resolvemos que sería boa idea reforzala con ligaduras, chamoulle o Corso a esta técnica.
Como o tempo corría e estaba claro que non arranxaríamos para saír a navegar ese día, concentramos os nosos esforzos no evento da fin de semana: «O Campionato Mundial de faluchos». Concretamente a patroa e máis eu estivemos facendo mangas pra probar os remos e os navíos, así como o aliñamento das boias.
Vamos, que mentres outros se adicaban a colocar os mortos e as boias con bandeira nós estivemos a xogar coma cativos nos bravos faluchos. E digo bravos por dicir algo contrario a mansos: Abofé que son difíciles de dominar! Os remos escapan dos toletes, entra auga, se tes o cu fora do centro exacto o choio escora e non hai quen manteña unha liña recta. Infernais. Como fai a xente que os domina? O inconsumible Mariano e o irrepetible Carlos, que trato fixeron co demo para seguir coleccionando trofeos e protagonizando emocionantes duelos edición tras edición?
Pois alí estabamos nós, apostando quen facía a cea ese día. Eu remaba máis forte e máis rápido pero nunca en liña recta cara a miña bandeira, mentres que a patroa, máis regular e controlada, protestaba porque tiña que esquivar os meus bordos desquiciados.
Ao final conseguín entrar primeiro na liña de boias. E coa ledicia quixen imitar a fazaña que me comentaran media hora antes: «Os máis expertos son quen de pórse de pé no falucho sen caer». E conseguino!, durante 6 segundos.
Xa custou poñerse de pé, que aquilo empezou a bambolearse que nin díos ata que finalmente acabei na auga e co falucho dado volta. Por sorte puxera o bañador, pero tiven que volver sen camiseta pra casa.
